Ultra mocne kije trekkingowe

Chwyt:Uchwyty są dostępne w różnych rozmiarach, kształtach i materiałach. Ponieważ w tym miejscu Twoje ciało styka się z rurą, ważne jest, aby znaleźć chwyt, który będzie dla Ciebie odpowiedni i odpowiedni. Uchwyt kijka trekkingowego powinien być natychmiast wygodny, bez powodowania nadmiernego nacisku lub szczypania. Ergonomiczne chwyty są lekko pochylone do przodu, co zapewnia bardziej naturalną pozycję dłoni. Niektóre chwyty mają podwyższone krawędzie, które niekoniecznie pasują do dłoni każdego turysty. W ciągu sekundy będziesz wiedział, czy chwyt jest za duży lub czy ma wypukłości, które Ci nie odpowiadają. Wędrowcy z mniejszymi dłońmi, np. dzieci i kobiety, powinni rozważyć kijki z mniejszymi uchwytami. Chwyty wykonane są z różnych materiałów, m.in. gum, pianek, mieszanek korkowych i tworzyw sztucznych, które charakteryzują się różnym stopniem przyczepności. Chwyt powinien zapewniać wygodny chwyt pomimo potu i deszczu.

Pasek:Kijki trekkingowe są zazwyczaj wyposażone w regulowane paski na nadgarstki u góry uchwytu. Odpowiednio dopasowane paski zapewniają wsparcie, dzięki czemu nie trzeba zbyt mocno ściskać kija i męczyć dłoni. Wielu turystów uważa, że ​​paski należy zawsze nosić, ponieważ zapewniają wsparcie, są przydatne w utrzymaniu dobrej kadencji i utrudniają upuszczenie kijków trekkingowych. Niektórzy wędrowcy nie lubią uczucia ucisku, jaki dają im paski, więc albo je odcinają, albo po prostu ich nie używają. Jeżeli skutki upadku na słup byłyby poważniejsze niż skutki upadku bez pomocy stabilizującej, mogą stanowić przejściowe utrudnienie.

Segmenty wału:Segmenty dostosowują się do wysokości i składania podczas podróży i przechowywania. Segmenty trzonka kija trekkingowego wykonane są z różnych materiałów, w tym z aluminium i włókna węglowego. Większość teleskopowych kijków trekkingowych, zarówno aluminiowych, jak i węglowych, ma trzy segmenty, każdy nieco węższy niż ten powyżej. Segmenty wsuwają się w siebie i są utrzymywane razem za pomocą różnych mechanizmów blokujących. Kilka dostępnych modeli, często zaprojektowanych specjalnie do wędrówek w rakietach śnieżnych, ma tylko dwa segmenty wału. Tyczki dwusegmentowe nie zapadają się tak dobrze, jak kije trzysegmentowe, co utrudnia podróżowanie z nimi lub pakowanie ich do plecaka podczas wspinaczki po skałach. Dla tych, którzy nie potrzebują tak dużej długości kijków, dostępne są kije kompaktowe i o mniejszej długości. Wysokie osoby będą chciały mieć najdłuższe dostępne kije.

Mechanizmy blokujące: wewnętrzne i zewnętrzne:Kluczową i różnicującą cechą kijków trekkingowych jest mechanizm blokujący, który pozwala turystom regulować długość kijów trekkingowych i utrzymuje razem segmenty kija. Do niedawna najpopularniejsze były mechanizmy ryglujące wewnętrzne. Zamki wewnętrzne opierają się na tarciu, aby zachować bezpieczeństwo. Powszechnym wewnętrznym mechanizmem blokującym jest „złącze dylatacyjne”, zasadniczo plastikowy element, który rozszerza się wewnątrz kija trekkingowego po skręceniu trzonka, utrzymując kij na żądanej długości i zapobiegając jego zapadnięciu. Zewnętrzne mechanizmy blokujące są rzeczywiście łatwiejsze w obsłudze w rękawiczkach i można je łatwiej dokręcić niż ich wewnętrzne odpowiedniki. Wielu turystów uważa, że ​​są one bardziej niezawodne i mniej podatne na zawalenie się. Jednak niektórzy długoletni wędrowcy kwestionują ich trwałość w miarę upływu czasu.

Amortyzatory:Pojawienie się technologii amortyzującej oddziela kijki trekkingowe od ich przodków, czyli lasek. Amortyzatory to sprężyny lub kawałki elastycznego materiału, które według Fishera „łagodzą początkowe uderzenie słupa o ziemię”. Podobnie jak wiele innych elementów wyposażenia, amortyzatory mają zarówno swoich przeciwników, jak i zwolenników. Z drugiej strony, turyści cierpiący na zapalenie stawów lub inne problemy z nadgarstkiem, barkiem lub łokciem mogą docenić poduszkę zapewnianą przez amortyzatory. Z drugiej strony amortyzatory zwiększają wagę i złożoność kijków trekkingowych, a czasem skrzypią

Kosze:Szczeliny w końcówkach umożliwiają turystom dodanie koszyczków – małych krążków z tworzywa sztucznego, takich jak te powszechnie spotykane na kijkach narciarskich. Kosze są dostępne w różnych rozmiarach i kształtach - od niskoprofilowych kół lub stożków po szerokie kosze na śnieg na puch - i zapobiegają zbyt głębokiemu zanurzaniu się końcówek kijków. Podczas gdy większe kosze najlepiej sprawdzają się na śniegu, mniejsze kosze najlepiej sprawdzają się w błotnistych warunkach i mogą zapobiec zaklinowaniu się końcówek tyczek między korzeniami i skałami. Należy pamiętać, że kosze na akcesoria jednej marki kijków trekkingowych mogą nie być kompatybilne z kijkami innej marki.

Wskazówka:Końcówka znajduje się w miejscu, w którym tyczka wchodzi w interakcję z podłożem i zazwyczaj składa się z korpusu i ostrza. Korpus jest zwykle plastikowy, a grot często wykonany jest ze stali hartowanej. Hartowana stal jest twardsza niż skała, dlatego wgryza się w skałę lub lód, zapewniając dodatkową stabilność.